Nocne i zaawansowane psie zaprzęgi w Tromsø

Większość osób odwiedzających północną Norwegię zadowala się dwugodzinną przejażdżką po przygotowanej trasie, po której następuje gorący sok z jagód w zatłoczonej drewnianej chacie. Nic nie jest w tym złego, jeśli chcesz tylko zrobić szybkie selfie, ale jeśli chcesz poczuć, jak naprawdę wygląda jazda zaprzęgiem, zarezerwuj nocną wycieczkę psich zaprzęgów w Tromsø. Kiedy autobusy wycieczkowe odjeżdżają o czwartej po południu, cisza, która zapada nad arktycznym pustkowiem, jest ciężka, nagła i całkowicie oszałamiająca.

Przekraczanie granicy jednodniowych wycieczek zmienia dynamikę między tobą, sańmi a psami. Przestajesz być widzem, którego wiozą po śniegu, i stajesz się aktywnym członkiem zespołu odpowiedzialnym za sześć żywych, oddychających atletów, którzy oczekują od ciebie wskazówek. Podczas ekspedycji kroisz zamrożone mięso, topisz śnieg na wodę i uczysz się, jak wbijać się w śnieg i biec pod górę za sani, gdy temperatura spada do minus siedemnastu stopni. To wyczerpująca praca, która na zawsze odebrała mi ochotę na zwykłe podróże.

Dlaczego wybrać nocną wycieczkę psich zaprzęgów w Tromsø zamiast jednodniowej?

Wycieczki jednodniowe są z natury pośpieszne. Przyjeżdżasz, wciskasz się w wypożyczony kombinezon termiczny, słuchasz pospiesznego szkolenia bezpieczeństwa, stajesz na hamulcu przez godzinę, a potem jesteś poganiany z powrotem do minibusa. Podczas wycieczki nocnej czas przestaje płynąć. Psy wchodzą w równy kłus, gdy zdają sobie sprawę, że biegną godzinami, a nie sprintują dla turystów, a ich szaleńcze szczekanie ustępuje rytmicznemu szelestowi płóz sunących po świeżym puchu.

W północnej Norwegii między listopadem a lutym ciemność zapada wcześnie. Około godziny 15 na szlaku zmierzch osiada nad pasmem Lyngen w posiniaczonych odcieniach fioletu i spalonej pomarańczy. O 17:00 niebo robi się czarne jak smoła. Prowadzenie zaprzęgu w całkowitej ciemności arktycznej, oświetlonej jedynie światłem czołówki odbijającym się od ogonów psów i unoszącej się mgły lodowej, przypomina misję na Księżyc. Jeśli niebo się przejaśni, masz godziny, by podziwiać zielone zorze tańczące bezpośrednio nad twoimi sani, bez czterdziestu innych osób gwarzących obok ciebie.

Więź, którą budujesz ze swoim zespołem podczas nocnej wycieczki, nie powstanie podczas popołudniowej wizyty. Szybko poznajesz imiona psów. Dowiesz się, który z nich najsilniej ciągnie pod górę, który z psów kołowych lekko odchyla się w lewo i który z przewodników ignoruje twoje komendy, dopóki nie obniżysz głosu o oktawę. Gdy zapada noc, po ułożeniu ich na świeżej słomie, psy chętnie opierają ciężkie łby na twoich kolanach, gdy zdrapujesz kule lodu z ich opuszków.

Style ekspedycji: wybór nocnego doświadczenia psich zaprzęgów w Tromsø

Nie każda wielodniowa wycieczka wymaga spania na lodzie. Niektórzy operatorzy organizują pętle, które prowadzą z powrotem do odległego schroniska z sauną na drewno i przyzwoitymi materacami, podczas gdy prawdziwe ekspedycje w głąb lądu docierają do podstawowych chat traperskich lub tradycyjnych namiotów laavu. Przed zarezerwowaniem miejsca musisz być brutalnie szczery wobec swojej odporności na zimno.

Moim ulubionym miejscem są rustykalne schroniska. Te małe drewniane chaty rozsiane po dolinach śródlądowych mają piece kaflowe, łóżka piętrowe z reniferzymi skórami i brak zasięgu komórkowego. Nadal musisz nosić swój ekwipunek, rąbać drewno i nosić wiadra wody roztopionej z pobliskiego strumienia, ale możesz suszyć swoje spocone wełniane skarpety nad piecem, gdy gotuje się kolacja. To idealny kompromis między surowym życiem w górach a regenerującym odpoczynkiem.

Jeśli wybierzesz ekspedycję namiotową, przygotuj się na nieustanną ciężką pracę. Rozstawianie czterosezonowych namiotów z płótna na twardym, ubitym śniegu wymaga szpadel, ciężkich śnieżnych haków i upartej cierpliwości. Twoje ciepło ciała będzie walczyć przegraną walkę z zamarzniętą ziemią, co oznacza, że niezbędny jest śpiwór arktyczny na minus trzydzieści stopni i izolowana karimata. To intensywne, upokarzające doświadczenie, zdecydowanie nie dla przypadkowych urlopowiczów.

Rzeczywistość zaawansowanego psiego zaprzęgu w Tromsø

Jazda zaprzęgiem brzmi romantycznie, dopóki nie natkniesz się na pierwsze strome podejście w kolanach głębokiego puchu. Współcześni turyści jednodniowi często pytają, czy jazda zaprzęgiem to prawdziwy wysiłek fizyczny. Absolutnie tak. Kiedy śnieg jest głęboki lub sanie są obciążone śpiworami, jedzeniem dla psów i paliwem do ogniska, sześć psów nie jest w stanie wciągnąć twojego martwego ciężaru pod trzydziestostopniowy stok. Musisz zejść, trzymać się mocno rączki sań i biec pod górę, popychając je z całej siły.

Jeśli nie dasz rady popchnąć, psy po prostu staną. Odwrócą głowy, spojrzą na ciebie z nieomylnym osądem i zaczekają, aż spełnisz swoją rolę. Zejście z płóz w luźny śnieg oznacza, że twoje buty zapadają się głęboko, każdy krok staje się palącym płuc wysiłkiem, pocisz się w warstwach ubrania, łapiesz oddech w mroźnym powietrzu i desperacko wskakujesz z powrotem na drewniane listwy dokładnie w momencie, gdy teren się wyrównuje.

Równie aktywny jest proces kierowania. Sanie nie mają kierownicy. Skręcasz, odchylając biodra na zewnątrz, pochylając całe ciało w zakręt i napierając stopą na hamulec śnieżny, aby zapobiec szerszemu wychyleniu się tylnej części sań w kierunku brzozowych drzew. Jeśli miałeś wcześniej podstawowe doświadczenie z prowadzeniem, nasz przewodnik na temat samodzielnych wycieczek husky w Tromsø pokazuje wyraźnie, jak aktywne prowadzenie różni się od biernego siedzenia w koszu sań.

Jak naprawdę wygląda codzienne życie obozowe na szlaku

Twój dzień nie kończy się, gdy zaparkujesz sanie na obozowisku. W rzeczywistości komfort człowieka schodzi na ostatni plan w kulturze psich zaprzęgów. Zanim zdejmiesz rękawice, poluzujesz buty lub wejdziesz do ciepłego schronienia, musisz zająć się swoimi sześcioma towarzyszami. Zaniedbanie psów na szlaku to najszybszy sposób na zrujnowanie ekspedycji i ściągnięcie na siebie prawdziwego gniewu przewodnika.

• Zakotwiczanie haka śnieżnego: zabezpiecz metalowy pazur w głębokim śniegu i przywiąż główną linę sań do solidnego pnia brzozy, zanim dotkniesz czegokolwiek.
• Odpięcie linek uprzęży: odczep popręgi, zdejmij zamarznięte uprzęże z zmęczonych uszu i sprawdź łapy psów pod kątem pęknięć lub krwawień.
• Rozkładanie świeżej słomy: ułóż grube, suche legowiska dla każdego psa, umieszczając je poza bezpośrednim działaniem wiatru doliny.
• Przygotowywanie wysokotłuszczowej zupy: zagotuj śnieg na palenisku i nabierz gorącego bulionu z posiekanym mięsem i smalcem, aby przywrócić nawodnienie.
• Zabezpieczanie sań: odwróć sanie do góry nogami, aby sprawdzić drewniane płozy, zeskrobując lodowe grzbiety plastikową krawędzią, aby rano móc płynnie się ślizgać.

Dopiero gdy każdy pies zwinie się w śnieżny rogalik z ogonem zakrywającym czarny nos, możesz wejść do chaty. Gotowanie obozowego jedzenia dla siebie jest głęboko satysfakcjonujące po czterech godzinach na szlaku. Kroisz suszoną kiełbasę reniferową, gotujesz ziemniaki i pijesz nieskończone kubki czarnej herbaty, która smakuje lekko dymem sosnowym i wilgotną wełną. Sen przychodzi szybko. Większość poganiaczy zaprzęgów zasypia o 21:00, nawet nie otwierając książki czy telefonu.

Pakowanie i przygotowanie na warunki arktyczne w głębi lądu

Klimat w samym Tromsø jest zaskakująco łagodny dzięki Prądowi Zatokowemu. Temperatura utrzymuje się w okolicach zera, z mokrym, ciężkim śniegiem morskim, który wszystko oblepia. Trasy nocne natomiast prowadzą w głąb lądu, w kierunku Doliny Tamok, granicy fińskiej lub głęboko w interior, gdzie kontynentalna pogoda przejmuje władzę. Tam temperatura spada o cały stopień. Minus dwadzieścia pięć stopni Celsjusza na grzbiecie górskim to rutyna, a powietrze jest tak suche, że w ciągu kilku godzin pękają ci usta.

Operatorzy wypożyczają ci ogromny kombinezon termiczny, grube buty z bobrowej nylony i wiatroszczelne zewnętrzne rękawice, ale to, co nosisz pod tymi ciężkimi warstwami, decyduje o powodzeniu twojej wyprawy. Bawełna jest całkowicie bezużyteczna. Jeśli spocisz się w bawełnianej koszulce podczas pchania sań pod górę, ta wilgoć zamarznie przy twoich żebrach w momencie, gdy zatrzymasz się na zjeździe. Potrzebujesz dwóch kompletów grubych wełnianych bielizny, ciężkich wełnianych skarpet i polarowej warstwy pośredniej z wysokim kołnierzem.

Jeśli planujesz jeździć po szlakach późną zimą pod rozgwieżdżonym niebem północnym, połączenie wycieczki psimi zaprzęgami z polowaniem na zorzę jest praktycznie bez wysiłku. Spędzisz godziny na zewnątrz z dala od miejskich lamp ulicznych, co opisujemy szczegółowo w naszym przeglądzie Nocnych zorzowych psich zaprzęgów w Tromsø. Ciemność w dolinach śródlądowych jest czysta i wolna od zanieczyszczenia światłem, co oznacza, że nawet słaba aktywność słoneczna zamienia się w żywe kurtyny nad twoimi głową, gdy topić śnieg nad ogniskiem.

• Spakuj trzy zestawy wkładek do rękawic: zmieniaj wewnętrzne rękawiczki, gdy twoje dłonie pocą się od trzymania ciężkiej rączki sań.
• Zabierz polarowy komin zamiast szalika: luźne szaliki zahaczają się o bolce hamulca sań i zamarzają od wilgoci w twoim oddechu.
• Używaj maści cynkowej na odsłoniętą skórę: nawilżające kremy zamarzają w twoich porach i powodują bolesne odmrożenia na kościach policzkowych.
• Zabierz chemiczne ogrzewacze dłoni w kieszeniach: włóż je bezpośrednio do palców ciężkich butów przed wyruszeniem z obozu o świcie.

Najczęściej zadawane pytania o nocne psie zaprzęgi w Tromsø

Podsumowanie

Nocna wycieczka psimi zaprzęgami to nie luksusowe wakacje spa. Obudzisz się sztywny, będziesz intensywnie pachniał dymem drzewnym i mokrą sierścią psów, a twoje knykcie będą bolały od trzymania drewnianej rączki na wietrze. Ale obserwowanie, jak poranne światło rozlewa się po nietkniętej śnieżnej dolinie, podczas gdy sześć podekscytowanych psów szczeka na śniadanie, to coś, czego nigdy nie zapomnisz. Jeśli masz na to wytrzymałość, odrzuć wycieczki autobusowe, włóż ciężką wełnę i wyrusz w noc, do dzikiej przyrody.

Czytaj więcej o dog sledding tromso.